
ថើបហើយស្នេហ៍ឬនៅ
សំណួរៈ ពេលប្រឡងឆ្នាំនេះប្អូនមិនបានទទួលនិទ្ទេសល្អឡើយខ្ញុំមានការតូចចិត្ដជាខ្លាំងជួនពេលនោះ មានបុរសម្នាក់បានសុំស្គាល់។ គេបាននិយាយលួងលោមនិងលើកទឹកចិត្ដខ្ញុំឱ្យចេះពុះពារនូវការលំបាក។ ខ្ញុំតែងចាត់ទុកថា គេជាបងប្រុសតែប៉ុណ្ណោះ តែគេឱ្យ ខ្ញុំដឹងថា គេចង់ឱ្យមិត្ដភាពនោះស៊ីជម្រៅជាងនេះបន្ដិច ខ្ញុំមិនយល់អ្វីជាងនេះទេ។ តែពេលមិនបានជួបគេខ្ញុំហាក់ដូចជា នឹក ពេលជួបមុខខ្ញុំរីករាយប្លែក អៀនចង់គេចមុខពេលឈរជិតគេខ្ញុំហាក់ដូចជាកូនក្មេង (ព្រោះខ្ញុំអាយុ២០ឆ្នាំឯគេ៣៨ឆ្នាំ) គេចាស់ជាងខ្ញុំច្រើន។ ព្រោះតែហេតុនេះហើយ ខ្ញុំដូចជាមានការអៀនខ្លួនណាស់ព្រោះវាពុំសមនឹងគ្នា។ នៅពេលដើរតាមផ្លូវគេតែងហៅថាឪពុក និង កូន ឬមួយឯងស្រស់ស្អាតយ៉ាងនេះ ម្ដេចក៏ដើរជាមួយតាចាស់អ៊ីចឹង? ខ្ញុំពុំដែលយកចិត្ដទុកដាក់ស្ដាប់សំដីទាំងនោះឡើយ ប៉ុន្ដែពេលត្រលប់ដល់ផ្ទះ ខ្ញុំបានគិតនិងវែកញែកឡើងថា សំដីទាំងនោះត្រឹមត្រូវណាស់ឬមកពីខ្ញុំចិត្ដទន់ពេក? មកដល់ឥឡូវនេះខ្ញុំពុំទាន់ទទួលពាក្យ ស្រលាញ់ ពីគេឡើយ តែខ្ញុំបានថើបគេរួចទៅហើយ តើការថើបនេះគឺជាការទទួលពាក្យស្រលាញ់ដែរឬទេ? គេតែងធ្វើចិត្ដហាក់ដូចជាគូស្នេហ៍របស់ខ្ញុំហើយគេបានទុកឪកាសឱ្យខ្ញុំពីរឆ្នាំដើម្បីធ្វើការសម្រេចចិត្ដ ។ តើខ្ញុំត្រូវធ្វើដូចម្ដេច ?
ពូនគរវត្ដៈ
គូស្នេហ៍៍របស់ប្អូនហាក់ដូច ជាពុំសូវទុកចិត្ដខ្លួនឯងអំពីរឿងនេះ។ តើមាននរណាដែលកំណត់ពេលពីរឆ្នាំដើម្បីពិចារណា តើស្រលាញ់យ៉ាងណា។ នេះជាសេចក្ដីស្នេហា ពុំមែនជាគម្រោងការសាងសង់អ្វីមួយឡើយ។ បើពិនិត្យឱ្យដិតដល់ទៅគេប្រហែលជាពុំទាន់ចាស់ប៉ុន្មានឡើយ ជួនកាលអាយុគេច្រើនតែចិត្ដគំនិតរបស់គេពុំទាន់ចាស់ទេ។ ការថើបរបស់ជនជាតិអាស៊ីយើងមានអត្ថន័យទូលំទូលាយ និងមានមនោសញ្ចេតនាយ៉ាងជ្រាលជ្រៅជាងជនជាតិអឺរ៉ុប ប៉ុន្ដែពុំមែនបានសេចក្ដីថាក្នុងចិត្ដពិតប្រាកដជាត្រូវស្រលាញ់ ឬទទួលពាក្យ ស្រលាញ់ ពីគេឡើយ ជាពិសេសចំពោះស្ថានភាពចំពោះមុខប្អូនហាក់ដូចជាមានចិត្ដ គិតខ្លី បន្ដិច។ ត្រូវចេះតាំងចិត្ដធ្វើការអង្កេតឱ្យបានល្អិតល្អន់ (គេអាចជាកញ្ជ្រោងចាស់) កុំញញឹមក្នុងចិត្ដដោយគ្រាន់តែឮគេថា ហើយថើបបន្ដិចក៏ ជឿចិត្ដស្ដូកនោះ។ រាល់ការធានា ការលើកហេតុផលដោយរៀបរាប់ពីបំណងចេញពីបបូរមាត់សុទ្ធជាតែអារម្មណ៍ចំពោះ ការពិត ជួនកាលមិនអាចសមតាមបំណងដូចដែលបានគ្រោងទុកនោះធ្វើឲ្យប្អូនរិតតែវ័ណ្ឌកពិបាករកដំណោះស្រាយ។ ផ្ទុយទៅវិញយើងគួរ តែយល់ឃើញខ្លួនឯងថា បេះដូងរញ្ជួយព្រោះតែស្រលាញ់គេពិត ហើយរូបគេក៏មានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់ (មិនមែនសំដៅលើទ្រព្យសម្បត្ដិ) អាចផ្ញើវាសនាលើគេបាន។ ប្អូនអាចទទួលយល់ព្រមដោយយកទំនៀមទម្លាប់ជាចំណងចំពោះគេនោះទើបជីវិតប្អូនទៅអនាគត មិនមានការស្ដាយក្រោយ។ តែបើចិត្ដប្អូនសង្កេតឃើញថាគេមិនអាចផ្ញើអនាគតបានប្អូនត្រូវហ៊ានសម្រេចចិត្ដកាត់ផ្ដាច់រាល់ការទាក់ទងកុំឱ្យអូសបន្លាយតទៅទៀត ឬបើសិនជាអាចមានឱកាសឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាក្នុងរយៈពេលណាមួយដើម្បីអាចលុបបំបាត់ស្នាមច្រេះស៊ី សំខាន់បំផុតគឺពេលនេះប្អូនស្ថិតក្នុងវ័យសិក្សាត្រូវខំហាត់ចិត្ដធ្វើជាគ្រូពេទ្យវះកាត់ពីឥឡូវនេះទៅ ពិតជាធ្វើឱ្យអនាគតដ៏រុងរឿងជាពុំខាន ៕
