សារព័ត៌មាន នគរវត្ត តែងតែនាំមុខគេជានិច្ច
ភ្នំពេញ : នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនយោបាយនៃប្រទេសថៃ យើងអាចមើលឃើញជាបន្តបន្ទាប់ថា នៅពេលដែលរដ្ឋាភិបាលប្រឈមមុខនឹងវិបត្តិផ្ទៃក្នុង ដូចជា វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច ការបាត់បង់ការគាំទ្រពីប្រជាពលរដ្ឋ ឬភាពមិនស្ថិរភាពនយោបាយ មធ្យោបាយមួយដែលតែងតែត្រូវបានប្រើប្រាស់គឺ ការបង្កើនភាពតានតឹងតាមព្រំដែន ជាពិសេសជាមួយប្រទេសជិតខាងដូចជា កម្ពុជា។
ក្នុងបរិបទបច្ចុប្បន្ន រដ្ឋាភិបាលថ្មីដឹកនាំដោយ Anutin Charnvirakul កំពុងប្រឈមមុខនឹងសម្ពាធធ្ងន់ធ្ងរ បន្ទាប់ពីលទ្ធផលស្ទង់មតិបង្ហាញថា ប្រជាពលរដ្ឋជាង ៨០% មិនមានទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពរដ្ឋាភិបាលក្នុងការដោះស្រាយវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច។ បញ្ហានេះមិនត្រឹមតែបង្ហាញពីការបាត់បង់ភាពជឿជាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបង្កើនហានិភ័យនៃការបាត់បង់អំណាចនយោបាយផងដែរ។
ក្នុងស្ថានភាពបែបនេះ ការបង្កើនភាពតានតឹងតាមព្រំដែនអាចក្លាយជាយុទ្ធសាស្ត្រដែលមានប្រសិទ្ធភាពក្នុងការប្រែទិសចំណាប់អារម្មណ៍សាធារណៈរបស់សង្គម ថៃ ។ ប្រវត្តិសាស្ត្របានបង្ហាញថា ជម្លោះតំបន់ដូចជា បញ្ហាព្រះវិហារ ឬការចោទប្រកាន់អំពីការរំលោភព្រំដែន តែងតែត្រូវបានលើកឡើងនៅពេលដែលមានវិបត្តិផ្ទៃក្នុង។ វាជាវិធីមួយក្នុងការបង្កើតអារម្មណ៍ជាតិនិយម ដើម្បីរួមបញ្ចូលប្រជាជនឱ្យឈរជាមួយរដ្ឋាភិបាល។
ការបង្កើត “សត្រូវក្រៅប្រទេស” គឺជាវប្បធម៌ យុទ្ធសាស្ត្រនយោបាយមួយ នៅពេលប្រជាជនមានអារម្មណ៍ថាប្រទេសខ្លួនកំពុងត្រូវគំរាមកំហែង ពួកគេមាននិន្នាការបង្ហាញការគាំទ្រដល់រដ្ឋាភិបាលរបស់ខ្លួន ដោយមិនគិតពីបញ្ហាផ្ទៃក្នុង។
ដូច្នេះ ការបញ្ចេញព័ត៌មាន ឬសកម្មភាពដែលបង្កភាពតានតឹងតាមព្រំដែន អាចជាវិធីមួយក្នុងការបង្វែរចំណាប់អារម្មណ៍ពីវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច និងបញ្ហាផ្សេងៗ។
ទោះយ៉ាងណា យុទ្ធសាស្ត្របែបនេះមានហានិភ័យខ្ពស់ វាអាចបង្កឱ្យមានការកើនឡើងនៃជម្លោះពិតប្រាកដ ដែលអាចប៉ះពាល់ដល់សន្តិសុខតំបន់ និងទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេស។ សម្រាប់កម្ពុជា ការយល់ដឹងពីលក្ខណៈនយោបាយបែបនេះគឺមានសារៈសំខាន់ ដើម្បីអាចប្រើវិធានការទូត និងការពារអធិបតេយ្យភាពជាតិបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។
សរុបមក វិបត្តិផ្ទៃក្នុងនៅថៃ មិនត្រឹមតែជាបញ្ហាផ្ទៃក្នុងរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាចមានឥទ្ធិពលលើតំបន់ជុំវិញផងដែរ។ ការយកចិត្តទុកដាក់ និងការវិភាគយ៉ាងម៉ត់ចត់លើចលនានយោបាយរបស់ថៃ គឺជាកត្តាចាំបាច់សម្រាប់ការរក្សាស្ថិរភាព និងសន្តិភាពនៅតំបន់៕
ដោយ៖លោកតា
