សារព័ត៌មាន នគរវត្ត តែងតែនាំមុខគេជានិច្ច
យាយលុច÷ ស្ងាត់ស្ងៀមណាកូន!ម៉ែមានដំឡូងជ្វាពីរបីមើមដែរ កូនស៊ីទៅម៉ែលាងទឹករួចហើយ។ កូនប្រុសៗ ពីរនាក់មិនស៊ីទេ តែកូនស្រីប្អូនបីនាក់បានចែកគ្នាស៊ីដោយស្ងៀមស្ងាត់បំផុតប្រកបដោយស្នាមញញឹមតិចៗ បើទោះបីជាដំឡូងនោះមិនបានចម្អិនក៏ដោយ។
ល្ងាចនេះ យាយលុច មើលទៅដូចជាស្លេកស្លាំងណាស់។ គាត់មានដំណើរមួយៗមិនរហ័សដូចសពមួយដងទេ។គាត់ដើរឈប់ៗ សម្រាកដូចរកកលរំដួល តែគាត់នៅតែប្រឹងដើររហូតទាល់តែដល់ផ្ទះ ទើបដួលសន្លប់មុខកូនៗរបស់គាត់។ ពេលនោះអ្នកជិតខាងបានចូលទៅជួយគ្រាមកក្រោមផ្ទះដើម្បីកោសខ្យល់ឲ្យបានធូរស្បើយ ប៉ុន្តែកងឈ្លបបានចូលមកឃើញស្ដីបន្ទោសឲ្យថា
សមមិត្តហំ÷ នែ!ពួកឯងធ្វើអី? ម៉េចក៏មកផ្តុំក្បាលគ្នានៅទីនេះពួកអាឯងមិនខ្លាចអង្គការទេឬ?
អ្នកជិតខាង÷ ទេសមមិត្តបង! ពួកខ្ញុំមកមើលសមមិត្តលុចដួលសន្លប់មិញនេះ។
យាយលុច÷ ខ្ញុំមិនអីទេ។ យាយលុចដឹងខ្លួនតិចៗ រួចឆ្លើយតបទៅកងឈ្លប។
សមមិត្តហំ÷ អើ វាមិនអីទេឆាប់ទៅកន្លែងរឿងខ្លួនទៅ តិចអញទៅដឹងថាលើឥឡូវហ្នឹង។
អ្នកទាំងអស់គ្នាបានរំសាយគ្នាទៅវិញតាមកន្លែងរៀងៗខ្លួនអស់ទៅ នៅសល់តែកងឈ្លបដែលបានស្ដីបន្ទោសឲ្យយាយលុចបន្តទៀតថា
សមមិត្តហំ÷ នែ!សមមិត្តឯងកុំធ្វើពុតជាឈឺអី ប្រយ័ត្នអង្គការយកទៅរៀនសូត្រ។
យាយលុច÷ ចាស់សមមិត្តបងខ្ញុំនឹងខំប្រឹងធ្វើការបម្រើមាគ៌ាបក្សឲ្យបានខ្លាំងក្លាបំផុត។
ក្រោមកម្ដៅព្រះអាទិត្យដែលកំពុងដុតរោលមកលើផែនដីយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែមនុស្សដែលស្លៀកពាក់ខោអាវថ្មី ស្បែកជើងកង់ឡាន មានក្រមាម្នាក់មួយខ្លះបង់ក ខ្លះទទួរនឹងក្បាលកំពុងសម្រុកធ្វើការងាររៀងៗខ្លួន។ ០គ្មាននរណាហ៊ានឈប់សម្រាកទេ ព្រោះសមមិត្តប្រធានដើរត្រួតពិនិត្យការងាររបស់ប្រជាកសិករយ៉ាងម៉ត់ចត់បំផុតហើយបើមានអ្នកណាហ៊ានល្មើសបញ្ជាអង្គការនឹងយកទៅធ្វើការកន្លែងផ្សេងជាមិនខាន។
ថ្ងៃនេះយាយលុចបានទៅធ្វើការងារដូចសពមួយដង។ គាត់ខំបំពេញការងារឲ្យរួចរាល់មុនថ្ងៃលិច ដើម្បីបានសម្រាកយកកម្លាំងបានយូរបន្តិច។ នៅពេលយាយលុចកំពុងធ្វើការយ៉ាងមមាញឹក ស្រាប់តែមនុស្សម្នាក់បានដើរមកសួរគាត់ថា
សមមិត្តប្រធានកង÷ យ៉ាងណាហើយសមមិត្តប្អូន ឮថាដួលសន្លប់នោះ?
យាយលុចភ្ញាក់ព្រើតស្មានថាអ្នកណា។ នៅពេលដឹងថា ជាសមមិត្តបងគាត់ក៏ឆ្លើយទៅវិញថា
មិនអីទេសមមិត្ត!បងខ្ញុំបានស្រួលខ្លួនវិញហើយ។
សមមិត្តប្រធានកង÷ អើបើអ៊ីចឹងល្អហើយឯងត្រូវមើលថែសុខភាពខ្លួនឯងផង កុំគិតខ្វល់ច្រើនពេក។
កិច្ចសន្ទនារវាងអ្នកទាំងពីរបានបញ្ចប់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់បំផុត មិនឲ្យអ្នកណាដឹងឮបាននោះទេ ព្រោះខ្លាចអង្គការភ្នែកម្នាស់ចោទថា ០ជាមនុស្សកំអែលពីសង្គមចាស់។ តាមពិតអ្នកទាំងពីរជាមនុស្សស្គាល់គ្នាយ៉ាងជិតស្និទ្ធស្នាលកាលដែលរស់នៅក្នុងសង្គមមុន ហើយធ្លាប់បានសន្យានឹងគ្នាថាមានរឿងអ្វីក៏ពួកគាត់ពុំចោលគ្នាឡើយ។
* គ្រួសាររងកម្ម÷
សង្គមរស់នៅលំបាកលំបិនមនុស្សគ្រប់គ្នាទ្រាំរស់ទាំងត្រដរប្រៀបដូចជាអ្នកជំងឺរង់ចាំពេទ្យសង្គ្រោះ។ យប់ថ្ងៃល្ងាចព្រឹក ពិតជារហ័សណាស់សម្រាប់ពេលវេលា ប៉ុន្តែវាពិតជាយឺតណាស់ សម្រាប់មនុស្សដែលកំពុងតែជួបវិបត្តិ។ ឱ!ជីវិតមនុស្សត្រូវរងកម្មគ្រប់សារពើពីសង្គមទាំងដែលខ្លួនពុំបានប្រព្រឹត្តខុសអ្វីសោះ។ ជីវិតគ្រួសារយាយលុច ចាប់ផ្ដើមជួបរឿងទុក្ខសោកសង្រេងទៀតហើយ។ ពីមុន យាយលុច បាត់បង់ប្ដីជាទីស្រឡាញ់ មកឥឡូវនេះយាយលុច ត្រូវបាត់បង់កូនស្រីទី ៤ ឈ្មោះថាវរី ត្រូវស្លាប់ព្រោះតែនាងកើតជំងឺគ្រុនក្តៅខ្លាំងគ្មានថ្នាំព្យាបាល។
នៅក្នុងសង្គមគថ្លង់ សង្គមមិនខ្វល់ខ្វាយ បានធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់ៗលែងមានរឿងរ៉ាវជជែកវែកញែកគ្នាទៀតហើយ។ មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែលាក់ការណ៍រៀងៗខ្លួនការពារខ្លាចហេតុការណ៍អាក្រក់កើតមានចំពោះខ្លួន និងសាច់ញាតិ។ ល្ងាចនេះនៅក្នុងគ្រួសាររបស់ យាយលុចហាក់ដូចជាប្រញាប់ឡើងទៅលើខ្ទមសំងំដេកយ៉ាងស្ងាត់ជ្រងំជាងរាល់សព្វដង។ ភ្នែករបស់ យាយលុច កំពុងលួចសម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយ ហាក់ខ្វល់ខ្វាយក្នុងចិត្តមិនអាចទ្រាំបាន ព្រោះតែ សុខ ដែលជាកូនទី ២ របស់គាត់បានទៅលួចបេះផ្លែកចេកស្រគាលរបស់អ្នកដទៃបានប្រហែលបួនប្រាំផ្លែយកមកទុកចែកគ្នាហូប។ យាយលុច ភ័យស្លន់ស្លោជាខ្លាំង។
យាយលុច÷ កូនសុខបានផ្លែចេកមកពីណាមក។?
សុខ÷ បាទម៉ែ ខ្ញុំលួចបេះរបស់គេនៅចុងភូមិណាម៉ែ។
កូនបង÷ ហ្អែង! អាសុខកុំចេះតែហ៊ានរបស់គេ។
សុខ÷ ខ្ញុំឃ្លានណាស់បង ពេលគ្មានមនុស្ស ខ្ញុំក៏លួចបេះតែម្ដងទៅ។
កូនស្រីពៅ÷ ចែកឱ្យខ្ញុំផងអាបង។ នាងបានផ្ទុះទៅសុំផ្លែចេកពីបងយ៉ាងរហ័ស។
យាយលុច÷ អើឈប់ជជែកគ្នាទៅ ប្រយ័ត្នមានគេឮ ឆាប់ស៊ីឱ្យលឿនឡើងចាំម៉ែមើលផ្លូវឲ្យណា។
ពេលឮម្ដាយនិយាយដូច្នោះ កូនៗរបស់យាយលុចខំប្រឹងស៊ីចេកទាំងសំបក មាត់ញាត់ពេញស្ទើរតែពុំបានទំពាឲ្យម៉ត់ផង គ្រាន់តែដាក់ក្នុងមាត់ហើយលេបយកៗ។
ក្រោមកំដៅក្តៅហែង ប្រជាជនម្នាក់ៗប្រឹងប្រែងលើកដីធ្វើផ្លូវថ្នល់យ៉ាងសកម្មដើម្បីឲ្យរួចផុតពីការធ្វើបាបវាយដុំទាត់ធាក់ពីកម្មាភិបាលខ្មែរក្រហម។ ពេលកំពុងតែធ្វើការបុរសម្នាក់មានរឿងស្គមខ្លាំងប្រហែលជាមិនស្រួលខ្លួនបានទម្លាក់អង្គុយចុះ។ដើម្បីរកឲ្យស្រួលខ្លួនណាវិញ។ ស្រាប់តែកូនឆ្លូតឃើញក៏ស្រែកគំរាមចំណុចខ្លាំងៗដាក់ថា
កងឈ្លប÷ យើសអាខ្ជិលច្រអូស អ្ហែងហ៊ានមិនធ្វើការផង អ្ហែងដឹងទេ ឯងធ្វើនេះល្មើសនឹងច្បាប់របស់អង្គការហើយ។(នៅមានត)
