សារព័ត៌មាន នគរវត្ត តែងតែនាំមុខគេជានិច្ច
ប្រទេសថៃ ៖ ថ្ងៃទី ២៦ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០២៥
ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមួយដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកសៅ និងអស់សង្ឃឹមបំផុតក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ នេះជាការផ្សាយរបស់សារព័ត៌មាន Khaosod English នៅព្រឹកថ្ងៃទី២៨ ខែវិច្ឆិកានេ៖ ។
សារនោះបានលើកឡើងបន្តថា ៖ តាំងពីព្រឹកមក ខ្ញុំ និងលោក ពូ-ស៊ូឆាតវី ស៊ូវ៉ាន់សាវ៉ាត មេដឹកនាំគណបក្សកៅម៉ៃថៃ បានធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ហាតយ៉ៃ។ ចាប់ពីជំហានដំបូងបន្ទាប់ពីចុះពីយន្តហោះ និងចូលទៅក្នុងស្ថានីយ ខ្ញុំបានឃើញអ្វីមួយដែលខ្ញុំមិនដែលគិតថាខ្ញុំនឹងបានឃើញនៅក្នុងអាកាសយានដ្ឋានមួយក្នុងប្រទេសថៃ។
អ្នកដំណើររាប់រយនាក់កំពុងអង្គុយ និងដេកលើឥដ្ឋ ភាគច្រើនជាជនជាតិថៃ និងអ្នកទេសចរបរទេសមួយចំនួន។ មនុស្សជាច្រើនបានប្រាប់យើងថា៖
“យើងបានដេកនៅទីនេះរយៈពេល ៣-៥ យប់ ព្រោះយើងមិនអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញបានទេ”។
ខ្ញុំអាចនិយាយលើកទឹកចិត្ត និងប្រាប់ពួកគេឱ្យរឹងមាំ ប៉ុន្តែនៅខាងក្នុងខ្ញុំមានអារម្មណ៍សោកសៅដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។
បន្ទាប់ពីចាកចេញពីអាកាសយានដ្ឋាន ដែលស្ថិតនៅលើដីខ្ពស់ ហើយមិនលិចទឹក ទិដ្ឋភាពបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាននាទី។
សងខាងផ្លូវត្រូវបានតម្រង់ជួរដោយរថយន្តរាប់គីឡូម៉ែត្រ។ រថយន្តនីមួយៗត្រូវបានលិចទឹក និងបំផ្លាញទាំងស្រុង។ ចំនួននេះប្រហែលជារាប់ពាន់នាក់ ប្រហែលជារាប់ម៉ឺននាក់។ វាជាទិដ្ឋភាពនៃការខាតបង់ដែលមិនអាចវាស់វែងបាន។
មិនយូរប៉ុន្មាន អ្វីដែលលេចឡើងនៅពីមុខយើងលែងជាទីក្រុងទៀតហើយ ប៉ុន្តែជា “សមុទ្រ”។ ផ្ទៃទឹកដ៏ធំមួយបានគ្របដណ្តប់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលភ្នែកអាចមើលឃើញ។
នៅតាមផ្លូវមានរថយន្តសង្គ្រោះបន្ទាន់រាប់រយគ្រឿងចតរង់ចាំ ព្រោះគ្មាននរណាម្នាក់អាចចូលទៅក្នុងតំបន់លិចទឹកបានទេ។ ពួកគេកំពុងរង់ចាំទឹកស្រកចុះ ខណៈដែលជនរងគ្រោះនៅម្ខាងទៀតនៃផ្លូវក៏កំពុងរង់ចាំជំនួយដោយអស់សង្ឃឹមផងដែរ។
យើងបានឈប់ឡាន ហើយដើរចូលទៅមើលស្ថានភាព។ មិនមានសញ្ញាទូរស័ព្ទទេ។ អគ្គិសនីត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ទាំងស្រុង។
យើងបានឃើញក្រុមជួយសង្គ្រោះ និងអ្នកស្ម័គ្រចិត្តរាប់រយនាក់ អង្គុយក្បែរយានយន្តរបស់ពួកគេ។ មនុស្សជាច្រើនបានប្រាប់យើងថា៖
“ខ្ញុំបានរង់ចាំនៅទីនេះរយៈពេល 3-4 ថ្ងៃ។ យើងមិនអាចចូលទៅខាងក្នុងបានទេ។ ចរន្តទឹកខ្លាំងពេក ហើយទូកមិនអាចចូលទៅបានទេ”។
អ្នកខ្លះមិនបានយកអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ខ្លួនឯងទេ រហូតដល់ចំណុចដែលពួកគេក៏ក្លាយជាជនរងគ្រោះដែរ។
នៅទីបំផុត យើងបានទៅដល់ចំណុចមួយដែលទឹកជ្រៅ និងហូរលឿនខ្លាំង រហូតដល់ផ្លាកសញ្ញាផ្លូវដែលមានកម្ពស់ពី 3-4 ម៉ែត្រ លេចចេញមកត្រឹមតែពីរបីសង់ទីម៉ែត្រពីលើផ្ទៃទឹក។
ក្រុមជួយសង្គ្រោះបានព្រមានយើងកុំឱ្យទៅឆ្ងាយជាងនេះ។ នៅពីមុខយើងគឺទីក្រុងហាតយ៉ៃ ដែលលិចទឹកអស់រយៈពេលជាងប្រាំថ្ងៃ។ នៅក្នុងតំបន់ជាច្រើន កម្រិតទឹកមានជម្រៅពី 3-4 ម៉ែត្រ ពីព្រោះទីក្រុងនេះស្ថិតនៅក្នុងដីទំនាបរាងដូចចាន ហើយខ្វះប្រឡាយបង្ហូរទឹកគ្រប់គ្រាន់។
សូមបិទភ្នែករបស់អ្នក ហើយស្រមៃមើលថា៖ ប្រសិនបើជាយើង—ជាប់គាំងនៅលើដំបូលផ្ទះរបស់យើងរយៈពេល 3-5 ថ្ងៃ ដោយគ្មានអាហារ គ្មានទឹកស្អាត ក្នុងភាពត្រជាក់—តើយើងអាចរស់បានទេ?
ប្រសិនបើមនុស្សដែលជាប់នៅទីនោះជាឪពុកម្តាយរបស់អ្នក កូនរបស់អ្នក ឬមនុស្សដែលអ្នកស្រឡាញ់—តើអ្នកអាចទ្រាំទ្របានទេ?
នៅពេលនោះ ខ្ញុំស្ទើរតែមិនអាចទប់ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំបាន។
រឿងដ៏សោកសៅបំផុតគឺអ្វីដែលអ្នកជួយសង្គ្រោះបានប្រាប់ខ្ញុំថា៖ ថ្ងៃមួយ ខណៈពេលដែលពួកគេកំពុងជិះទូកដើម្បីជួយមនុស្ស នៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញ ពួកគេបានឃើញនរណាម្នាក់កំពុងគ្រវីដៃសុំជំនួយពីលើដំបូលផ្ទះ។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនអាចទៅដល់គាត់បានទេ—ទឹកហូរខ្លាំងពេក ហើយទូករបស់ពួកគេតូចពេក—ដូច្នេះពួកគេត្រូវដកថយ ហើយរៀបចំខ្លួនម្តងទៀត។
ពេលពួកគេត្រឡប់ទៅវិញ ជនរងគ្រោះបានស្លាប់ទៅហើយ។
អ្វីដែលពួកគេអាចធ្វើបានគឺដាក់សាកសពនៅកន្លែងខ្ពស់ជាង។
អ្វីដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំខូចចិត្តកាន់តែខ្លាំងនោះគឺពេលដែលអ្នកជួយសង្គ្រោះបាននិយាយថា៖
“យើងមិនដឹងថាត្រូវហៅអ្នកណាមកយកសាកសពទេ។ យើងមិនបានឃើញមន្ត្រីរដ្ឋាភិបាលនៅទីនេះអស់រយៈពេលជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ”។
យើងបានដើរត្រឡប់ទៅឡានវិញក្នុងភាពងងឹតទាំងស្រុង។ គ្មាននរណាម្នាក់និយាយមួយម៉ាត់ទេ ព្រោះទុក្ខសោកនោះធ្ងន់ពេកសម្រាប់យើងណាម្នាក់ក្នុងការដឹក។
បន្ទាប់ពីនោះ ខ្ញុំបានទៅទស្សនាមជ្ឈមណ្ឌលជម្លៀសនៅសាលាហាតយ៉ៃរ៉ាត់ប្រាឆា។ រឿងដំបូងដែលខ្ញុំបានឃើញគឺអ្នកជម្លៀសជាង 6,500 នាក់—ទារក មនុស្សចាស់ ស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ—ដេកយ៉ាងណែនលើក្រដាសកាតុង។
គ្មានភួយទេ។
គ្មានទឹកដោះគោទារក។
កុមារខ្លះរងរបួស ប៉ុន្តែមិនអាចរកគ្រូពេទ្យ ឬគិលានុបដ្ឋាយិកាបានទេ។
មានតែគ្រូបង្រៀនដែលមានចិត្តល្អមួយចំនួនតូច និងសិស្សប្រុសប្រហែលដប់នាក់ប៉ុណ្ណោះដែលកំពុងខិតខំអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីថែទាំមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយក្រុមគ្រូពេទ្យទើបតែមកដល់កាលពីម្សិលមិញ។
ខ្ញុំសារភាពដោយស្មោះត្រង់ថា នេះគឺជាបទពិសោធន៍ដ៏សោកសៅបំផុតមួយក្នុងជីវិតរបស់ខ្ញុំ។ ហើយខ្ញុំពិតជាជឿថា លុះត្រាតែអ្នកបានឃើញវាដោយភ្នែកផ្ទាល់របស់អ្នក ទើបអ្នកមិនអាចយល់បានថា ស្ថានភាពនេះពិតជាឃោរឃៅយ៉ាងណានោះទេ។
វាមានរយៈពេលប្រាំបីថ្ងៃហើយ។ ដោយអស់ពីចិត្ត ខ្ញុំសង្ឃឹមថារដ្ឋាភិបាលនឹងបង្ហូរទឹកចេញជាបន្ទាន់ឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីឱ្យជំនួយអាចទៅដល់អ្នកដែលជាប់គាំង។
បន្ទាប់ពីនោះ ត្រូវតែមានវិធានការស្តារឡើងវិញយ៉ាងឆាប់រហ័ស សំណង និងការគាំទ្រសម្រាប់ការខាតបង់ទាំងអស់ដែលរងទុក្ខ។
ដោយក្តីស្រឡាញ់ និងការព្រួយបារម្ភ ខ្ញុំសូមជូនពរឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នា និងគ្រួសារទាំងអស់មានសុវត្ថិភាព។
កាណាតេ វ៉ាងស្ពៃចិត្រ
ប្រធានក្រុមសេដ្ឋកិច្ច គណបក្សថៃកៅម៉ៃ ៕
ដោយ ៖ សិលា
